Queensday

Koninginnedag zit er bijna op, officieel dan. Er zullen genoeg mensen zijn die de komende paar uur nog lekker door feesten en afgelopen koninginnenacht nog dunnetjes overdoen. Voor mij verliep deze dag helaas niet zo feestelijk, maar goed dat was natuurlijk geen verrassing. 
Om 11 uur werd ik in het ziekenhuis verwacht, dus bepakt en bezakt kwam ik daaraan. Als je van tevoren al weet dat je er een week moet zijn, dan kun je net zo goed voorbereid aankomen toch? Nadat we even gewacht hadden en zelfs nog glimpje van de koningin hebben opgevangen, op de televisie weliswaar, kreeg ik eerst 2 gesprekjes. Standaard gesprekjes van ongeveer 5 minuten, niet zo heel erg interessant dus. Daarna sprak ik een zuster die ik nog van de vorige keer ken. Ze zei dat ze geprobeerd had een één- of tweepersoons kamer te regelen, maar dat er nog geen een beschikbaar was. Voor nu lig ik dus nog op een grotere kamer, met 3 kamergenoten, maar waarschijnlijk mag ik over paar dagen naar een kleinere kamer. Normaal gesproken houden ze daar niet zoveel rekening mee, maar ik ben hier de jongste en de gemiddelde persoon die hier ligt is toch man en 65+'er. Wel gezellig hoor, voor een paar dagen, maar stiekem lig ik toch liever op een kleinere kamer met iets meer privacy. En dat is wat er gebeurd is vandaag... ja echt. 
Je zou verwachten dat als je daar om 11 uur moet zijn, ze vast nog heel wat onderzoeken uit gaan voeren etc., maar helemaal niets van dat alles. Het interessantste was dan toch het bloedprikken, omdat het dit keer niet in het normale lab werd gedaan, maar in het 'echte' laboratorium, waar je normaal gesproken als patiënt of bezoeker niet mag komen. Vanaf 12 uur tot nu (21 uur), heb ik hier gewoon gelegen. Normaal gesproken zou dat zo erg niet zijn geweest, mits ik gewoon had mogen eten. Vanaf zaterdag heb ik echter alleen maar yoghurt en soep mogen eten en vandaag mocht ik niets van dat alles, alleen maar helder vloeistof. Na een tijdje begin je dan toch wel honger te krijgen, vooral als ze langskomen voor lunch en avondeten. Dus als je een hele dag niets doet en paar dagen daarvoor al belachelijk weinig hebt gegeten, is het best wel afzien als je zo lang niets doet en continu honger hebt. Maargoed, ik heb het overleefd, anders zou ik dit nu niet schrijven natuurlijk ;) Gelukkig word ik morgen al erg vroeg geholpen, dus hoef ik nadat ik wakker word waarschijnlijk niet langer dan nog een uurtje honger te lijden. Dan heb ik toch ook nog iets om naar uit te kijken; vanaf morgen mag ik eindelijk weer eten, maar of ik dat zelf ook wil, dat betwijfel ik :)


Liefs,